Pascale’s verhaal

 

 

Op een dag in mei kreeg ik pijn in mijn buik.Pasfoto_Pascale_120x160

Daar ik de pijn niet echt kon omschrijven ging ik naar de huisarts toe. Hij kon geen echte diagnose stellen maar dacht aan spastische colon. Een tijdje ging het goed maar op een weekend in mei kreeg ik terug dezelfde klachten. Nu stelde de huisarts toch voor om verschillende onderzoeken te laten doen. Daar ik toch ongerust was maakte ik dadelijk een afspraak in het ziekenhuis.

Een dag later belde mijn huisarts mij op mijn werk en zei dat ik zo vlug mogelijk naar een gastro-enteroloog moest gaan.

Daar ik als verpleegkundige in dat ziekenhuis werkte ben ik dadelijk verder geholpen.

Toen begon alles. Van kop tot teen ben ik helemaal onderzocht. Ik was bang, heel bang. Ik zal toch geen kanker hebben zeker? De radioloog stelde voor om toch nog eens een CT-scan te laten nemen van mijn thorax en een MRI-scan van de dunne darm.

Tijdens de onderzoeken bleef ik aan het werk alhoewel het niet meer zo goed ging met mij.

Er spookte allemaal slechte dingen door mijn hoofd die ik voor mij hield. Ik wilde mijn man, ouders en dochter er niet mee lastig vallen.

Het was een geweldige moeilijke tijd voor mij.

Het was zover, we mochten de uitslag van alle onderzoeken gaan halen. Er werden geen doekjes om gewonden. Mevrouw wij denken aan een lymfoom. Wat heb ik lymfeklierkanker? Dadelijk werd ik naar een hematoloog gebracht. Zij gaf ons heel wat informatie en weer moest ik heel wat onderzoeken ondergaan.

Hoe moest ik dit toch gaan vertellen aan de mensen die mij lief hadden. Duizenden telefoontjes, berichtjes en kaartjes heb ik gekregen. Ik kreeg veel moed, want heel veel mensen waren ervan genezen. Waarom ik niet? Jawel, ik ga ervoor vechten!!! Maar het ging van kwaad naar erger. De resultaten van de laatste onderzoeken waren niet zo goed. Neen ik had geen lymfeklierkanker maar welke kanker had ik dan wel?

Ik moest onder de pet- scan gaan en daar zagen ze enkel dat ik uitzaaiingen had naar de lymfeklieren maar er werd geen primaire tumor gevonden.

Dit was heel slecht nieuws, heel slecht.

Nu werden mijn genezingskansen nihil! Dit blijft in mijn hoofd gegrift:

Mevrouw u begint met heel slechte papieren en genezen doet u nooit!

Samen met de oncoloog werd alles besproken en liet ik een port-a-cath plaatsen.

Op 25 augustus heb ik mijn eerste chemokuur gehad. Ik wist eigenlijk niet zo goed waar ik aan begon maar ik voelde het vlug. Ik werd zo misselijk, onmenselijk eigenlijk en mijn gewicht ging de hoogte in.

Ik lag in Antwerpen in het U Z A. De verpleegkundigen waren wel lief maar eigenlijk wil je bij je familie zijn. Ik was echt weemoedig voelde me zo alleen ver van huis. De eerste chemo die ze toediende was folfiri. Daarna volgde er nog een hele reeks folfox, irrinotecan + cetuximab en taxotere.

Geen van allen heeft iets geholpen.

Het werd hopeloos niemand kon me nog helpen.

Omdat de klieren in mijn hals toch toenamen zijn we gestart met bestralingen die nu pas achter de rug zijn.

 


 

Op vrijdag 29 januari 2010 is Pascale thuis in bijzijn van haar familie zachtjes van ons heengegeaan.

Dank aan allen die voor haar zorgden, bezochten en steunden. Rouwbrief.

 

Hier kan je het gedenkprentje en het boekje van de uitvaartdienst nog eens bekijken.